Samen kerst vieren

December 2018 – Op 18 december jl. kwamen medewerkers van de Nederlandse provincie bijeen voor de jaarlijkse Kerstviering. "Fijn dat jullie er zijn. Fijn ook om samen te zijn. Dat woordje, samen, zal vaker klinken vandaag. Hopelijk klinkt het niet alleen vandaag, maar ook morgen en overmorgen, telkens opnieuw. En niet alleen hier, maar in de hele wereld,” zei ik in mijn welkomstwoord.
 
Wat een wereld, denk ik wel eens, als ik terugkijk op het afgelopen jaar. Wat ik dan voor me zie, zijn de gezichten van mensen. Mensen die me zijn bijgebleven, die me geraakt hebben, waar ik veel en vaak aan gedacht heb, mensen om in gedachten naast te staan, mensen om te omhelzen, mensen om voor te bidden. Mensen met een naam.
 
Hier noem ik een paar van die namen. 
  • Ik noem Anne Faber, de jonge vrouw die zo gruwelijk werd omgebracht.
  • Ik noem Howick en Lily, de kinderen uit Armenië die zo lang moesten wachten op het verlossende woord dat ze in Nederland mogen blijven.
  • Ik noem de naamloze vrouwen van Saoedi-Arabië, die eindelijk zelf achter het stuur van de auto konden kruipen en dat luid toeterend aan de wereld lieten weten.
  • Ik noem Hayarpi en haar familieleden, al sinds 2010 thuis in Nederland. Voor hen – en voor een ruimhartiger kinderpardon – wordt in de Haagse Bethelkerk continu gebeden.
Een jaar in een notendop
Intens droevige en trieste, maar ook vrolijke en bemoedigende verhalen. Verhalen die afgerond zijn en verhalen die doorgaan, die nog altijd spannend zijn qua afloop. 
Een jaar kan voorbij vliegen, en één enkele dag kan wel een eeuwigheid lijken te duren.
 
De mens is een wereld in het klein, soms met eenzelfde soort wisseling als de seizoenen. 
Dit seizoen is dat van de Advent, van het uitzien naar, van het verwachtingsvolle samenzijn. We leven hoopvol toe naar wat komt. En wat komt, is nu al een beetje hier, bij ons aanwezig, want wij vieren samen Kerst.
Ik hoop dat het ons allen goed mag doen. 
 
Zr. Marie-Thérèse Brinkmann, provinciale overste